Vlam in de pan na 38
minuten slap basketball
NIJMEGEN 24 februari - Achtendertig
minuten lang had ik het idee voor de verkeerde
wedstrijd te hebben gekozen. Twee keer ruim
anderhalf uur in de auto voor dit? Het was
alsof met name Patrick Faydherbe [foto
links] gedachten kon
lezen. Opeens gooide hij met een flegmatiek
gebaar de vlam in de pan en ontstond een
spetterend vuurwerk, dat pas twaalf minuten
(twee verlengingen) later tot bedaren kwam.
Nou ja, voor ondergetekende dan, want Nijmegen
(pardon, Knotsenburg) stortte zich daarna in
het carnaval.
Aan de andere kant waren de druiven zuur, zeg
maar niet te pruimen. Glenn Pinas baalde met
name stevig van de vele gemiste, cruciale
vrije worpen, hoewel zijn MPC Donar het met 61
procent nog wat beter had gedaan dan
thuisploeg EiffelTowers, die slechts de helft
maakte.
Pinas had geconstateerd dat zijn
aanwijzingen op een gegeven moment geen gehoor
meer vonden en dat er 'te veel met het hart en
te weinig met het koppie' was gespeeld. En dan
kon hij zich het beste (of slechtste?)
voorbeeld daarvan nog niet eens herinneren.
Dat was op 4.7 seconden van het einde in de
reguliere speeltijd. Het is dan 79-80 als
Niels Vorenhout twee vrije worpen mag nemen.
De eerste gaat mis. Wie dan zijn 'koppie'
gebruikt weet wat er moet gebeuren: de tweede
missen om de klok direct weer te starten. Als
de tegenstander de rebound pakt is 4.7
seconden namelijk erg weinig om tot een goed
schot te komen. Pak je zelf de rebound is het
over en sluiten. Maar Vorenhout gooit raak en
ziet tot zijn ontzetting, hoe Faydherbe de
lange pass vangt en een gouden schot loslaat
voor 81-81.
Voor de guard van EiffelTowers, die een paar
jaar geleden niet op echt prettige wijze
afscheid nam van Donar, een schitterend moment
en een beloning voor zijn perfecte slotfase.
Een slotfase waarin MPC zich nooit meer de
kaas van het brood had mogen laten eten. 64-76
met nog maar iets meer dan twee minuten te
spelen is een voorsprong, die je vast moet
kunnen houden. Ook al omdat MPC de wedstrijd -
op een korte periode net na de rust na -
volkomen onder controle had.
Maar Keith Holdan en Patrick Faydherbe
dachten daar anders over. Zij waren juist in
die laatste minuten de exponenten van het
beleid bij EiffelTowers, waar iedereen veel
speelt en dus ook iedereen veel (in elk geval
voldoende) rust krijgt en daardoor nog wat
over heeft als de tegenstander met de tong op
de schoenen naar de klok loopt te kijken.
'We weten', zei Faydherbe na afloop, 'dat
we aan het eind altijd nog wat over hebben.
Natuurlijk moet het dan wel lukken. Van de
week tegen Den Bosch vielen de schoten niet.
Nu wel.'
En hoe! Driepunter Holdan, tweepunter
Faydherbe, driepunter Holdan, twee vrije 
worpen Holdan...Dan de professionele, snelle
fout van Faydherbe en een flinke portie 'trash
talk' tegen zijn opponenten. Twee vrije worpen
voor Hadash (76-80). Lay-up Faydherbe en één
rake vrije worp van Holdan (79-80) en 'the
rest is history'.
Het overwerk was niet meer besteed aan Bas de
Voogd, Keith Holdan, Ivica Gulin, Hein Gert
Triemstra [foto onder] en Leroy Watkins. Achter hun
spelersnummer brandden op het scorebord in De
Horstacker al vijf lampjes. En het zou niet
bij dit kwintet blijven. Ook Waterman,
Randolph, Cortenraede en Raedts zouden de
allerlaatste zoemer niet actief meemaken.
Zet dat op een rijtje en je weet waarom
EiffelTowers tenslotte toch de langste adem
had. Met de nuttige Chris Mims, de
onopvallende, maar in de laatste minuut opeens
scorende Harry Harrison en natuurlijk Patrick
Faydherbe stond er gewoon meer kwaliteit in
het veld dan aan Groningse zijde. Want, met
alle respect, met Vorenhout, Hadash, Hennekam,
Schuur en Logtenberg win je de oorlog niet. En
zeker niet deze Slag bij Nijmegen.
JAN VAN DER NAT
|